Stichting Myrthe
 
 
Welkom -
Myrthe's Verhaal
Laatste nieuws
Het Fotoboek
Media
Amerika
Therapie
HBOT Nederland
Gastenboek
Actieblad
Nieuwsbrief
De Stichting

 

 
Myrthe's Verhaal "van wensdroom tot nachtmerrie"
VOORAF

Zelfs de drie jongens in ons gezin vonden het wel erg leuk als er een meisje zou worden geboren. Ze hadden het al druk zat met elkaar. Het was dan ook met recht een cadeautje toen Myrthe op 23 juni, in mooie jaar 2000, werd geboren. We konden ons geluk niet op.

  Myrthe was altijd blij en ontwikkelde zich snel. Voor we het door hadden kroop ze richting krantenbak om stukken van de krant af te scheuren en in haar mond te stoppen. Ons aankijkend met de stoutste lach die ze maar tevoorschijn kon toveren. Om even later met een legoblok zich omhoog te hijsen aan de tafel, een aantal nog wankele stapjes te doen en met het blok op de televisie te slaan.

En weer die stoute lach. Ze was er eentje waar je telkens naar moest kijken om haar stoute ideeën tegen te gaan.
Het gezin was compleet. We maakten al een beetje plannen hoe het verder met iedereen zou gaan. Al weet je dat het altijd weer zal veranderen.

En hoe…………………Vanaf 29 mei 2001 liep alles mis. Ons leven stond op z'n kop. We konden het niet geloven. Zoiets gebeurd toch alleen maar bij anderen, maar niet bij ons…………………………

MYRTHE'S ZIEKTE

Op deze dinsdag was Myrthe een beetje ziek. Niet erg. Vorige week was Marijn ziek geweest. Ze zal wel een bacterie binnen hebben gekregen, was onze gedachte. Corine ging werken en ik (Henk) was thuis voor de kinderen. Ik had ouderschapsverlof. Zo hadden we alles mooi verdeeld tussen werken en zorgen. Myrthe kreeg eten in haar kinderstoel en zat blokken op elkaar te stapelen. Niets wees op iets ernstigs.

In de loop van de ochtend kwam daar verandering in. Myrthe kreeg het benauwd. Ze moest meer moeite doen om adem te halen. Door telefonisch contact met de dokter spraken we af dat ik bij de apotheek een soort astmamiddel zou halen. Ik heb dat gedaan en met een wat onhandig groot mondstuk kreeg ze toen een aantal pufjes. Ogenschijnlijk leek dat te helpen. Achteraf was het misschien de wens van de gedachte.

In de middag ging het slechter. Corine was eerder thuisgekomen en had de vergadering gelaten voor wat die was. Eerder op de dag had ze al gebeld en voelde dat het niet goed ging. Vooral toen ze bij ons in straat het liedje op de radio hoorde van Eric Clapton: "See you in heaven". Op dat moment nog niet wetende dat die woorden wel eens heel erg waar zouden kunnen worden. Ze was maar net binnen en draaide al weer om  
met Myrthe in haar armen om naar de dokter te gaan. De veronderstelling dat ze een hevige astma-aanval had en snel geholpen moest worden, brachten haar snel bij de dokter. Daar aangekomen was het nog ernstiger geworden en de dokter heeft Myrthe en Corine direct in zijn eigen auto meegenomen naar het ziekenhuis in Baarn. "Wachten op een ambulance duurt te lang", zei hij.

IN HET ZIEKENHUIS IN BAARN

Hoewel er doorgebeld was dat er een ernstig ziek meisje aankwam, was de eerste hulp niet echt voorbereid. De arts moest nog komen. Hierna werd Myrthe zo snel mogelijk volgestopt met het astmamiddel 'ventolin'. Zonder resultaat. Dus meer erbij. Een longfoto werd genomen. Een hoge hartslag gemeten, maar er werd geen hartfilmpje gemaakt. Ze werd zelfs niet algemeen nagekeken. Alles draaide om haar benauwdheid, die dramatische vormen begon aan te nemen.

Na een uur werd besloten haar naar Het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht over te brengen. Maar eerst zou ze aan de beademing worden gelegd. In een ijltempo naar de operatiekamer, waar een anesthesiste op het punt stond naar huis te gaan. Het leek of ze er weinig zin in had om dit nog even te doen. Intussen pakte de arts alle spullen die hij nodig had. De hierna volgende minuten staan op mijn netvlies gegrift en zullen er nooit meer afgaan. Myrthe kreeg een verdoving, waarna ze geïntubeerd zou worden. Op het moment dat de tube erin gaat, zegt de arts: "Ik heb geen hartslag meer". Mijn eigen hart sloeg voor m'n gevoel ook niet meer en Corine kon het niet aanzien. Kwam nu toch uit wat ze de hele tijd tegen de arts had gezegd: "Is het wel astma, gaat ze niet dood?"

  Ze ging de deur door naar de gang en durfde nauwelijks door het kleine ruitje naar binnen te kijken. Een verpleegster probeerde haar rustig te krijgen, maar dat lukte natuurlijk nooit. Ik had het gevoel dat ik koel

moest blijven. Vooral niet in paniek raken en zo helder mogelijk denken. Als het nodig mocht zijn zelfs te helpen. De reanimatie, die de arts direct begon, leek niet echt te helpen. De zweetpareltjes stonden op zijn voorhoofd. Deze situatie was duidelijk niet meer onder controle. Alles leek een eeuwigheid te duren. Wetende dat je hersenen maar kort zonder zuurstof kunnen, begon ik me echt zorgen te maken, zelfs als ze dit zou overleven. Corine zag door het raampje mijn strakke blik. Ik kon haar niet meer geruststellen met een kort knikje.
Staand aan het eind van de operatietafel, begon ik steeds meer in te zien dat ze hier zou overlijden. Inmiddels kreeg Myrthe een adrenalinespuit. Met als gevolg dat haar hart het weer probeerde. En het ook bleef doen. Op hetzelfde moment kwam ambulancepersoneel om Myrthe met grote spoed naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht te vervoeren. Wij werden kort apart genomen, nog steeds werd verondersteld dat het om een astma-aanval ging. Spoedig zou anders blijken.


IN HET WILHELMINA KINDERZIEKENHUIS IN UTRECHT

Voordat wij in hoog tempo naar Utrecht konden gaan, moesten we eerst langs ons huis. We hebben nog drie jongens. Hoe nu verder? De zus van Corine ontfermde zich gelijk over hen en zei dat we ons geen zorgen moesten maken. Onderweg naar Utrecht probeerde ik in de auto zo positief mogelijk alles te benaderen. Ik praatte Corine moed in door te zeggen dat we naar een heel goed ziekenhuis gingen en dat het nu vast wel goed zou komen. We vonden de Intensive Care al snel en liepen door de lange gang om direct naar Myrthe te gaan. Dat ging echter niet door.

We werden op de gang opgewacht en gevraagd in een kamer te wachten. Ze waren druk bezig met Myrthe. Gelijk achter ons aan liep een arts. Hij begon zonder omhaal van woorden gelijk te praten en zei: "Myrthe heeft een ernstig probleem aan haar hart. Jullie moeten er rekening mee houden dat ze de volgende dag niet haalt". Het kwam bij mij aan alsof ze mij zo van een flat van tien hoog naar beneden gooiden. Ik was geen schim meer van de vastberadenheid, die ik hiervoor had getoond. Ik kon niet meer praten. De brok in m'n keel deed me naar adem happen. De gedachte dat we Myrthe echt zouden verliezen kon ik niet aan. Stil zitten ging niet meer. Ik liep alleen maar rondjes om de tafel.

Bij Myrthe's bed zagen we hoe ze slapend werd gehouden en een lange rij infusen naast haar had.  

Waar was dat blokkenbouwende meisjevan vanmorgen?De nacht die we ingingen was vreselijk. Zittend en hangend naast Myrthe was het moeilijk om aan iets anders te denken dan het afscheid dat we voorgoed moesten nemen. Hoe het kan weten we niet, maar Myrthe heeft met al haar kracht de nacht gehaald. Zo ook woensdag. Zelfs de donderdag en de vrijdag. Intussen werden de bloedwaardes van Myrthe slechter en zagen de doktoren dat ze alsnog de strijd zou verliezen als er niets zou gebeuren. Op vrijdagmorgen werd ons een voorstel gedaan. Wij kunnen niets meer voor Myrthe doen, maar wel in Berlijn. Daar is een hartcentrum (Das Deutsches Herzzentrum Berlin) en daar kunnen ze Myrthe tijdelijk aan een hartpomp leggen.

Dit betekent een zware operatie, waarna de pomp de functie van het hart overneemt. Dan kan het twee kanten op : Als Myrthe's hart een virus heeft, dan kan het virus verdwijnen en kan de pomp weer uitgebouwd worden, waarna haar eigen hart het weer overneemt of het hart is onherstelbaar beschadigd en ze zal moeten wachten op een donorhart. Wij wilden alles proberen om haar te redden en stemden ermee in. Wat de consequenties ook waren. Maar hoe komt Myrthe in Berlijn?

  Vliegen is overwogen, maar het vliegveld bij Soesterberg zat dicht. Eerst naar Schiphol, met het overplaatsen van Myrthe en tijdverlies, leek de artsen niet handig. Een helikopter dan?

Ook niet mogelijk. In de voorschriften stond dat vanaf Nederland niet gevlogen mocht worden met een (trauma)helikopter naar het buitenland. Er werd gekozen voor een stabiel (?) vervoer per ambulance. Het zou in 5 uur moeten kunnen om dan in Berlijn te zijn. Een verpleegster, arts en Corine zouden meegaan. Ik zou later op de dag vertrekken met mijn eigen auto. In het ziekenhuis kreeg ik van de chauffeur het adres in Berlijn. Maar het bleek dat hij nog niet vertrekken kon . Hij had de verkeerde ambulance bij zich. Geen mogelijkheid tot 220 Volt voor de apparatuur onderweg. Dus moest deze worden omgewisseld, wat weer tijd kostte, omdat deze uit Hilversum moest komen.

Intussen ben ik gauw naar huis gegaan waar weer snel veel geregeld moest worden. Ik heb gauw thuis de koffers gepakt. Paspoorten, geld en telefoon mee. Als laatste getankt bij de pomp die om 21.00 uur dichtging en toen op weg in de mistroostige regen. In vier dagen tijd met zes uur slaap op weg. Mijn zwager wilde me brengen, maar ik wilde zelf rijden om ook in Berlijn een auto te hebben. Niet verstandig, maar ik zou het zo weer doen.

ONDERWEG NAAR BERLIJN

Onderweg hoorde ik nog steeds de piepjes van de infusen, alarm enz. Ik kreeg het maar niet uit m'n hoofd. Bovendien zag ik slecht. M'n ruitenwissers waren versleten. Het leek wel of ik in een film reed en het niet echt meemaakte. Wat hierna gebeurde past ook wel in een film. In de buurt van Dortmund was ik rechts van mij vele zwaailichten gepasseerd. Op een parkeerplaats. Blijkbaar zijn er meer mensen met ellende drong het tot me door. Ik was er al zo'n twintig kilometer voorbij toen de telefoon ging. Het was de chauffeur van de ambulance: "We hebben pech, kun je Corine komen ophalen, Myrthe is met de helikopter mee". Op mijn vraag waar ik moest zijn, kreeg ik een onduidelijke naam van een parkeerplaats. Hoe moest ik dit in het midden van de nacht vinden? Gelukkig kwam hij met het idee om een hectometerpaal te noemen. Hè, daar ben ik al twintig kilometer voorbij. Bij de volgende afslag (Soest) omgekeerd en terug.

Ongelofelijk, op de plaats van de zwaailichten was Corine, zittend naast een brandweerman in een brandweerauto. Ze stapte bij mij in de auto en vertelde wat er was gebeurd. De chauffeur van de ambulance had gemerkt dat er rook onder zijn motorkap vandaan kwam en was gestopt bij een parkeerplaats. Daar was een onbekende man, die daar ook aanwezig was, gelijk met zand gaan strooien op de weg onder het motorgedeelte. Hij zag dat er mogelijk brand ontstond.

Intussen is de brandweer gebeld en een nieuwe ambulance. De brandweer was er snel.  

Er werd geroepen: "Doe de motor uit!". "Nee", zei de chauffeur,"dan werkt de apparatuur niet meer". Een hachelijk en gevaarlijk moment. De arts bij Myrthe was wel zeer dapper. Hij weigerde uit te stappen en bleef naast haar zitten. De brandweermannen stonden met de spuit in de aanslag te wachten op een ambulance. Na aankomst hiervan werd Myrthe overgeplaatst en is besloten haar verder met een helikopter te vervoeren naar Berlijn. Nu kon het dus wel!!

 

Door de gebrekkige ruimte in de helikopter kon Corine niet meer mee. Vandaar dat ik haar heb opgehaald van de parkeerplaats. Het verbaasde me dat ze zo rustig het verhaal kon vertellen. Later werd me duidelijk dat ze haar emotionele grens al zover was gepasseerd, dat je nauwelijks nog kunt geloven dat dit ook nog gebeurd. Ik voelde precies hetzelfde. De volgende uren waren onwerkelijk. Tegen de ochtend werd het een beetje droog en ook lichter. Berlijn was niet ver meer. Met mijn kaart, die ik net over de grens gekocht had, zochten we de Eschenallee op. Niet ver van het Olympisch Stadion. We parkeerden de auto rond 6.00 uur en gingen naar binnen. Op onze vraag waar Myrthe was, kon de receptioniste geen antwoord geven. Ineens schoot het door het hoofd van Corine dat we een stille afspraak hadden gemaakt. Als Myrthe het niet zou halen, werd er omgekeerd. Ze had het dus niet gehaald! Maar hoe kon dat nou, ze zat in een helikopter, dus omkeren was niet mogelijk!

Met de receptioniste probeerden we erachter te komen waar ze dan wel kon zijn. Niet hier in ieder geval, dit was een herstelcentrum voor hartpatiënten. Na een telefoontje was duidelijk dat ze in Das Deutsches Herzzentrum was. Een half uur hier vandaan. Tot op de dag van vandaag weet ik nog niet hoe ik aan dit adres ben gekomen. Berlijn was nog stil op deze vroege zaterdagochtend . Het duurde niet lang voor we het centrum vonden.

IN DAS DEUTSCHES HERZZENTRUM
  Het was een statig oud gebouw op het terrein van het grote Virchov-ziekenhuiscomplex. Binnenin waren brede klassieke trappen.We werden door een verpleegster meegenomen.

Door zoveel gangen dat ik me afvroeg of ik dit ooit nog terug zou kunnen vinden.
Aangekomen bij de Intensive Care was het heel onwerkelijk. Een slecht verlichte, hoge zaal. Een tikje ouderwets en sinister. Het deed me denken aan m'n oude school. Sterker nog, een beetje spookachtig kasteel. In een flits dacht ik aan Frankenstein. Dit kon nooit meer goed komen. In de hoek lag Myrthe. Boven haar bed stond nummer 13. Links en rechts rijen infusen. Myrthe zag er slecht uit. Ze was opgezwollen. Het eerste piepje van een leeg infuus ging alweer af. Zwaar vermoeid gingen we naast haar zitten. Luisterend naar de laatste informatie van de verpleegster.

Het was het Pinksterweekend. Toch zou ze op eerste Pinksterdag geopereerd worden. Heel officieel moesten we allemaal formulieren invullen. Als een robot schreven we alles op. Alles was goed als ze maar een kans maakte. Groot was onze angst toen het nog een dag werd uitgesteld, naar Tweede Pinksterdag. Als ik me goed herinner, werd er nog met cortisonen iets geprobeerd. Uiteindelijk werd Myrthe op deze bijzondere dag geopereerd. Waar moet je aan denken als je viert dat vandaag de Heilige Geest wordt gegeven aan de mensen? Gaat Myrthe's geest nu naar de Hemel of krijgt ze juist een nieuwe kans op aarde. Symbolischer kan haast niet.

 
De operatie van zes uur door dokter Wong en dokter Herzer lukte goed. Myrthe lag vanaf nu aan een machine die ervoor zorgde dat een pomp de circulatie van het bloed op gang hield. Het was een raar gevoel dat deze pomp een stukje zekerheid bracht. Haar hart werd ondersteund met een grote kans op overleven. De tien dagen die nu volgden waren voor mij de relatief rustigste dagen. Direct levensgevaar leek niet aanwezig. Toch ging het nog lang niet goed met Myrthe. Haar bloedwaardes waren slecht. Haar lever was sterk vergroot en haar nieren ook. Deze konden niet meer functioneren door de hoeveelheid medicijnen. Dus kreeg Myrthe een nierdialyse.
  Intussen zaten wij alle uren die mogelijk waren bij haar aan het bed. De nachten niet. Het was daar allemaal wat strenger dan in

Nederland en dus was het niet meer mogelijk om na 20.00 uur erbij te zijn. Hierdoor kregen we onbewust wel wat meer tijd om het één en ander op een rijtje te zetten. Met Myrthe's hart ging het na een aantal dagen goed. Er kwam vast te staan dat de oorzaak van het probleem door een onbekend virus was veroorzaakt. Een kans van één op de miljoen werd er gezegd.

Er werd aan gedacht om de pomp weer uit te bouwen. Het was dan ook een tegenvaller dat ze een bloeding kreeg, waardoor ze nog eens geopereerd  

moest worden. Het hart was toen nog onvoldoende hersteld om definitief de pomp uit te bouwen. Dit lukte wel op de tiende dag na het aansluiten van de pomp. Myrthe's hart deed het weer zelf. Een gevoel van opnieuw geboren worden overheerste. Blijdschap ook, over dit wonder.

IN BERLIJN
De tijd die we niet doorbrachten in het hartcentrum, waren we in het Ronald mac Donaldhuis. Tien minuten lopen er vandaan. Van daaruit belden we elke dag naar Nederland hoe het ging en konden we Justin, Marijn en Tristan even spreken. Het Mac Donaldhuis heeft ons echt de rust gegeven. We zijn dan ook erg blij dat we hiervan gebruik konden maken. Op de eerste dag na dan. Toen sliepen we in een jeugdherberg, omdat er nog geen plaats vrij was. Van alle bezienswaardigheden in Berlijn hebben we nauwelijks wat gezien. Ons hoofd stond er helemaal niet naar.
  Na een paar weken heb ik Justin, Marijn en Tristan opgehaald uit Nederland door heen en weer te rijden. In de tijd dat ze bij ons waren hebben we geprobeerd de dingen te

doen die in de buurt waren. Naar een kinderboerderij, een speeltuin, midgetgolfen. Eén van ons was dan in het hartcentrum en de ander ging met ze op stap om uiteindelijk bij Myrthe te eindigen.

Het aardige daarvan was dat je de 'normale' Berlijners ontmoette, die hetzelfde met hun kinderen deden. Bij mij was geen Nederland-Duitsland-gevoel meer, zoals je kent van de voetbalwedstrijden. Sterker nog, als er een voetbalwedstrijd tussen beide landen zou komen, dan maakte het me niets meer uit of Duitsland zou winnen. Intussen was het 23 juni geworden. Myrthe werd één jaar. Haar bed was met slingers versierd. De verpleegsters hadden er echt werk van gemaakt. Alleen maar blije gezichten rond haar bed. Dat was de afgelopen weken wel anders geweest. Myrthe kon ook uit haar bedje gehaald worden en even op schoot. Ze was nog wel erg afwezig en reageerde nauwelijks op alles om haar heen. Wij dachten dat het kwam door de lange slaaptoestand waar ze in werd gehouden en nu was "ontwaakt".

Al die medicijnen zijn niet echt goed voor je. We wilden er niet aan denken wat we kort daarvoor gehoord en gezien hadden. Er was een CT-scan van haar hoofd gemaakt en hierop was duidelijk te zien dan zij op verschillende plaatsen letsel had opgelopen. Een diffuus hersenletsel, zoals werd gezegd. Moeilijk aan te geven wat er beschadigd is, maar er zullen zeker problemen komen. In ieder geval met haar ogen en haar motoriek. Deze gedachte hadden we telkens voor ons uitgeschoven. Myrthe zou wel eens even laten zien wat ze kon.Binnen twee jaar komen we hier terug en laat Myrthe zien dat er niks aan de hand is. Na het uitpakken van de cadeautjes hebben we Myrthe weer teruggelegd en was het een dag als alle andere. Niet lang daarna heb ik Justin, Marijn en Tristan weer teruggebracht naar Nederland. Ze moesten naar school en voor ons was de druk op dat moment nogal groot.

We wilden er beiden voor Myrthe zijn in deze belangrijke tijd. Hoewel we dit een heel moeilijk besluit vonden om te nemen. Justin (7) begreep het heel goed. Tristan (3) vond alles prima.  
Marijn (5) vond het moeilijk. Hij voelde zich (weer) verlaten. Iets waar hij nog lange tijd last van heeft gehad. Hieraan terugdenkend was de reis terug naar Duitsland heel emotioneel. Blijdschap en verdriet vochten om voorrang. De gedachte dat ze het erg leuk hadden gehad en een soort vakantiegevoel eraan over hadden gehouden was een beetje troost.
MEDIA-AANDACHT
Door het dramatische vervoer van Myrthe naar Berlijn was er interesse geweest van de sensatiekrant "Bild". De eerste dag in Berlijn hebben we kort verteld aan een journaliste wat er was gebeurd. Als je dan het verslag in de krant leest verbaas je jezelf over wat je zou hebben gezegd. Alleen de hoofdlijnen kloppen. De rest is gewoon bedacht. Toen Myrthe zover was hersteld dat ze terug mocht naar Nederland, kwam er een voorstel van het hartcentrum om een persconferentie te laten plaatsvinden, omdat het een ongelooflijk verhaal was met een bijzonder gelukte ingreep.

Dokter Hetzer vertelde ons dat Myrthe het zevende kind was, met een dergelijk ernstige aandoening, die zij hier behandeld hadden. Zij was de vierde die het had overleefd. Wereldwijd waren de kinderen die het hadden overleefd op drie handen te tellen. Het was dus echt heel bijzonder. Het hartcentrum was dan ook terecht trots en wilde dat laten weten. Het was dus logisch dat we erin toestemden. Die paar journalisten konden toch geen probleem zijn. De volgende dag werden we de in bibliotheekzaal van het hartcentrum uitgenodigd om ons verhaal te doen. Ik wist niet wat ik zag. Er zaten meer dan twintig journalisten van verschillende kranten en drie cameraploegen. Door artsen werd de medische kant verteld en wij mochten onze visie geven. Later zelfs nog uitgebreid met aanvullende opnames in en rond het centrum. Door al die aandacht drong het nog meer tot ons door dat het wel heel bijzonder was, wat er was gebeurd. Diezelfde avond was Myrthe op televisie.Je leven kan raar lopen. Wie had dat zes weken geleden gedacht?

  De volgende dag was het vertrek. Corine werd met Myrthe opgehaald in een ambulance om op het vliegtuig gezet te worden. Bij het instappen van het vliegtuig werd Corine gelijk aangesproken door een stewardess: "Ik heb je op de t.v. gezien gisteren. Wat erg wat er is gebeurd!" Na een kort gesprekje ging Corine zitten met de druk van tranen in de ogen. Dit ging de hele vlucht niet meer weg. Ik ging terug met onze eigen auto.
Voor ik vertrok heb ik in de kiosk op de hoek alle kranten gekocht , waarvan ik dacht dat er iets over Myrthe in zou staan. In bijna al die kranten stond inderdaad een verslag over Myrthe en de bijzonder toegepaste kennis door Das Deutsches Herzzentrum. Snel door het verkeer gereden om de snelweg te bereiken. Ik wilde niet laat aankomen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht, waar Myrthe weer naar toe werd gebracht. Sterker nog, ik wilde wel eens zien of het haalbaar was om in vijf uur de afstand tussen Berlijn en Utrecht af te leggen. Geloof me, het kan!!
TERUG IN HET WILHELMINA KINDERZIEKENHUIS

Blijdschap alom bij de artsen in Nederland. Begrijpelijk, wie had gedacht dat ze dit zou overleven? Onze blijdschap sloeg al snel om. Myrthe en Corine werden in quarantaine geplaatst, omdat ze uit een buitenlands ziekenhuis kwamen en dus een virus of bacterie bij zich zouden kunnen hebben. Het was verschrikkelijk voor Corine om "gevangen" te zitten met een meisje dat alleen maar kon huilen en zichtbaar ongelukkig was. Daar kwam bij dat telkens Myrthe's bloeddruk werd gemeten en deze veel te hoog was. Dit zorgde voor zeer veel spanning, wat niet nodig was. Pas veel later bleek dat door Myrthe's hersenbeschadiging ze een flinke spierspanning opbouwde, waardoor het leek of het veel te hoog was, maar in werkelijkheid niet was. Hadden ze dat maar gelijk gezegd.

De drang om zo snel mogelijk naar huis te gaan was enorm. We hebben dan ook flink wat druk uitgeoefend om snel naar huis te gaan. We zouden dan in de loop van de volgende week wel terugkomen voor verder onderzoek. En zo gebeurde het ook.

THUIS
Na zes weken weer thuis, maar het leek wel een jaar met alles wat we hadden meegemaakt. Pas toen drong tot ons door hoe moe we waren en hoe ernstig het misschien wel was gesteld met de hersenen van Myrthe. Ze huilde veel en was ontroostbaar. Ze kon geen blokken meer bouwen of kranten verscheuren. Niet meer lopen, zitten, kruipen of kijken. Een meisje met een torenhoge spierspanning en af en toe epilepsie. Achter deze wonderbaarlijke redding zat ineens een hele zwarte pagina. Het was nog lang niet afgelopen!!
 
Copyright © 2004 - 2020 , Stichting Myrthe - Website beheerder - wb